هرچه انسان شو شودش بيشترباشد آرامشش بيشتر است. ربطي به اعتياد و غيراعتياد هم ندارد. چون از پارامترهاي تفکر قبل از انجام هرکار است. دوم تصويرسازي در ذهن است. تصاوير، موضوعي جلو مي ايد.
نکته :‌ براي شو شود ، فرد بايد خودش خواسته اش را باور کند که ايا مي تواند انجام دهد يا نه؟ درخريد، قبولي دانشگاه، درمان و ...
انهايي که وارد سفر مي شوند و شو شودشون سفر دوم ، گل گرفتن ، تولد گرفتن و رهايي باشد مي تواند به آن برسد. البته قدر مسلم شکست هايي وجود دارد. مثل راه رفتن بچه و...
هرچي از خدا بخواهي به تو مي دهد البته براساس توانايي که فرد دارد.
اگر باور کني انسان خوبي خواهي شد به انجام مي رسد مشروط به آنکه روي ان تفکر لازم باشد و مسر برانجامش باشيم.
بعضي وقتها خواست خدا هم اينه که نشود و اگر سعي کرديم و نشد ممکن است نفع ما در آن است که نشود.
بنابراين شو شود مال خداوند است ،‌براي انسان هم هست. ولي براي انسان متفاوت است . در ذهن بلافاصله انجام مي شود ولي در بيرون با درنظر گرفتن واحد زمان ،‌تلاش و کوشش و مصمم بودن نتيجه مي دهد. بنابراين براي رسيدن به شوشود برنامه ريزي لازم است.
انسانهايي که به خواسته هايشان رسيده اند مصمم بودن در باورشان وجود دارد.
بايد روي تصوير ذهني زياد کار کرد . وقتي تصويرهاي بد والبته خوشايند مي ايد بايد تصوير ديگري ساخت و ان را خنثي کرد. يا بايد اينده را مجسم کند. مثل رهايي ، زندگي سالم ، حال خوش، خواب راحت و ...
نفس مي خواهد ان تصويرهاي خوب نيايد . بايد اصرار کرد تا ان تصويرها جايگزين شود.